ท่ามกลางความโดดเดี่ยว และอ้างว้างในโลกที่กว้างใหญ่
ในห้องสีดำที่ปิดไฟมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากเทียมเล่มเล็กๆที่ส่องให้เห็นถึงตัวตน
ของเด็กหนุ่มหนึ่งคน ที่รู้สึกเปล่าเปลี่ยว และเหน็ดเหนื่อยกับการเดินตามหาคุณค่าการดำรงชีวิต
.
คราบน้ำตายังคงแห้งอยุ่รอบดวงตาสีดำของเด้กหนุ่มคนนั้น แต่ทว่าภายใต้ความมืดนั้น
ยังมีรอยยิ้มที่ปนเปื้อนอยู่บนริมฝีปาก ที่แห้งผาก
.
เป้นรอยยิ้มของการตัดสินใจ และความมุ่งมั่นที่จะเรียนรุ้มีความสุขกับทุกๆสิ่งรอบตัว
เสียงหายใจเบาๆ ยังคงสะท้อนอยุ่ในห้องนี้
.
เด็กหนุ่มย่างเท้าออกจากบ้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม กับการตัดสินใจออกไปบริจากเลือด
ด้วยความมุ่งมั่นนั้น เวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็หยุดอยุ่หน้า ห้องรับบริจากเลือด
ความยินดีที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้ลืมความเจ็บปวดจากแผลที่ถูกเข็มทิ่มตำ
.
สายเลือดที่ไหลผ่านสายยางขนาดเล้กลงสู่ถุงเลือด
ทำให้เด็กคนนั้นยิ้ม ด้วยความคิดที่ว่า เลือดของเขานั้น จะช่วยชีวิตใครกันนะ
แล้วคนที่ได้รับเลือดถุงนี้นั้น จะมีความสุขใหม เมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าตนยังมีชีวิตอยุ่
และรอยยิ้มกี่รอยกันนะ ที่จะเกิดขึ้นจากถุงเลือดเล็กๆนี้เพียงถุงเดียว
.
ขณะที่ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้น รอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากก็พลันปรากฎขึ้นเช่นกัน
.
เด็กหนุ่มได้รับ นมหวาน1กล่อง และขนมอีกหนึ่งห่อจากพยาบาลแสนสวย แล้วเดินออกจากห้องไป
.
ระหว่างทางกลับบ้าน เด้กหนุ่มได้ยินเสียงร้องของเด็ก จึงหันไปทางต้นตอของเสียง
จึงพบว่ามีเด็กคนหนึ่งร้องให้เพราะทำลูกกวาดตกลงพื้น เด็กหนุ่มจึงล้วงเอาห่อขนมที่ได้รับจากพยาบาล
ออกมา แล้วยื่นให้เด็กคนนั้น พร้อมปลอบโยน ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น
.
น้ำตาพลันหยุด เสียงร้องพลันหาย กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่สุข ของทั้งผู้ให้ และผู้รับแทน
.

เด็กหนุ่มจึงเดินต่อไป พร้อมความคิดในใจว่า ความสุขในโลกนี้ไม่ได้เกิดได้เพียงแค่จากการ
เป็นผู้รับเพียงฝ่ายเดียว แต่การให้ก็เป็นความสุขเช่นเดียวกัน
.
เด็หนุ่มตัดสินใจว่า เร็วๆนี้จะบริจากร่างกายนี้ทั้งหมด ไม่ไช่เพื่อไถ่บาป ไม่ไช่เพื่อการแพทย์
แต่หวังให้ใช้เพื่อ ช่วยเหลือผู้อื่น และลบรอยน้ำตาของผู้อื่น ด้วยรอยยิ้มของชีวิตใหม่

.

เด็กหนุ่มได้เรียนรุ้สิ่งใหม่

" The hppiness can not only born by reciving but giving and sharing as well "

" ความสุขไม่ได้เกิดจากการรับเพียงอย่างเดียว แต่การให้และแบ่งปันก็เป็นความสุขเช่นเดียวกัน "

-- ภรศิษฐ์ อรรถบลยุคล --